Metoda Brunkow

Metoda fizjoterapii stosowana w zespołach stereoataktycznych (np. choroba Parkinsona), w innych stanach zaburzenia ruchu pochodzenia mózgowego, w zespołach kręgopochodnych oraz w leczeniu skolioz.
Metoda została opracowana w 1981 r. w klinice uniwersyteckiej Friedrichsheim w Niemczech. Zawiera 18 ćwiczeń, z których 12 jest autorstwa dr Brunkow, a pozostałe powstały w wyniku dyskusji innych terapeutów i lekarzy.
Metoda wykorzystuje zjawisko globalnych synergizmów wstępujących i zstępujących. Wszystkie ćwiczenia uczą przyjmowania skorygowanej postawy ciała. Większość z nich oparta jest na skurczu izometrycznym. Zaczyna się od pozycji najprostszych – leżenia tyłem z jednoczesnym zgięciem kończyn dolnych w stawach kolanowych i biodrowych. W kolejnych etapach nauczania przechodzi się do pozycji leżenia bokiem, leżenia przodem, klęku podpartego, klęku prostego, klęku jednonóż, aż w końcu przechodzi się do pozycji stojącej.
Synergizmy wstępujące: rozpoczynają się od grzbietowych stron palców stóp, poprzez przednie części podudzi i ud, krzyżują się ze sobą na wysokości pępka, przechodzą przez przednio- boczne części klatki piersiowej , przednio- przyśrodkowe strony przeciwnych kończyn górnych a kończą się na wewnętrznych stronach ręki. Synergizmy zstępujące występują w obrębie grzbietowej części ciała. Rozpoczynają się nad mięśniami prostownikami palców, przebiegaj po grzbietowej części kończyn górnych i górnej części tułowia, krzyżują się na wysokości przejścia kryzowo- lędźwiowego i przechodzą na przeciwne kończyny dolne, poprzez tylne części ud i podudzi do podeszwowych części stóp.
Według twórczyni metody prezentowane ćwiczenia można stosować we wszystkich zaburzeniach narządu ruchu – niedowładach i porażeniach Ośrodkowego Układu Nerwowego, dziecięcym porażeniu mózgowym, kręczu szyi, chorobie Parkinsona, dolegliwościach bólowych dolnego odcinka kręgosłupa, skoliozach.
Metoda ta jest trudna do zastosowania u małych dzieci, ponieważ brakuje u nich odpowiedniej koordynacji ruchowej oraz odpowiedniego poziomu siły mięśniowej.
Praktycznie jedynym przeciwwskazaniem do wykonywania ćwiczeń jest niewydolność krążeniowo- oddechowa.